–Santa Barbara #2

Ten dzień był słoneczny. A ja się cieszyłem, że jest poniedziałek. Nagle zza ściany rozległy się krzyki. Szybko wyskoczyłem z łóżka i pobiegłem zobaczyć co się stało. Tak, jak myślałem, hałasy dobiegały z pokoju Seleny. 

 Siedziała oparta o  ścianę. Miała krew na rękach.

-Selena?- zapytałem.  Ona tylko uwolniła kolejną łzę.

-Muszę stąd uciec. Tu nie ma dla mnie miejsca. On…- zatrzymała się i już nic nie mówiła.

-Jestem z tobą, wiesz to.

-Nie chodzi o to z kim jestem! Muszę, muszę uciec  stąd jak najszybciej –krzyknęła

-Więc to zróbmy- wziąłem ją w ramiona i wyszeptałem ponownie – więc  to zróbmy.

  Następnego dnia wszystko było gotowe.  Wszystko, żeby  uciec.  Kilka minut potem znaleźliśmy się na parterze, oddając klucze.

-Zapraszamy ponownie. – powiedział to, ten sam staruszek, którego spotkałem na początku.

Przy wyjściu Selena w końcu się do mnie odezwała.

-Wiesz, że nie musisz tego robić. – Nie odpowiedziałem.

Całą drogę rozmawialiśmy o tym, gdzie mamy się udać. W końcu postanowiliśmy, że udamy się do Santa Barbara. Nigdy tam nie byłem.

 Gdy dotarliśmy na miejsce była północ. Teraz należałoby znaleźć jakiś hotel.  

   Po kilkunastu minutach, w końcu, odnaleźliśmy.

-Proszę pokój. – powiedziałem do recepcjonisty

-Proszę, numer 254.

Szybko potem znaleźliśmy się w windzie. Nienawidziłem wind.

Jazda szybko się skończyła. 

-Teraz szukamy pokoju –powiedziała z małym uśmiechem Selena.

-O proszę, tutaj się ukrywał- odpowiedziałem.

Pokój był naprawdę duży, jak na nas dwoje.  I ładny. Duże okna, łazienka, pięknie ozdobione ściany, jedno łóżko i sofa. Czekaj, jedno łóżko?!

- Wygląda na to, że będę spał na podłodze – zaśmiałem się.

-Hej, nie, nie będziesz.  – uśmiechnęła się.

Nie wiedziałem co powiedzieć. Co chodziło jej po głowie?

Usiadła na skraju łóżka i kazała mi zrobić to samo. Byłem zmieszany, ale zrobiłem jak mi kazała.

-Jesteś najlepszym co spotkałam w swoim życiu.

-Ja? –popatrzyłem na nią

-Tak – zaśmiała się – ty.

Chwilę się na siebie patrzyliśmy, ale w końcu Selena powiedziała,  że czas iść spać.  

   Gdy wiedziałem, że już śpi , postanowiłem przenieść się na sofę.  I tak zrobiłem. Jednak długo nie mogłem zasnąć, gdyż myślałem o niej 24/7.

 Następnego dnia, gdy się obudziłem zobaczyłem smukłą sylwetkę, która przemieszczała się po pokoju. Zauważając, że nie  śpię odezwała się.

-Justin, spałeś na sofie – zaśmiała się. Pokiwałem głową. Podeszła do mnie i mocno przytuliła. – Uwielbiam cię. Jesteś najlepszym facetem  na świecie.

Nic nie zrozumiałem o co chodzi.

- Czy ty… czy ty mówisz, że…

-Co? Nie! Nie –zaśmiała się – chodzi o to, że nie ma takiego samego chłopaka jak ty.  Jesteś niesamowitym przyjacielem.

Nie będę kłamać jeśli powiem, że mnie to zabolało. Myślałem, że powie coś w stylu „kocham cię”. Jednak moje marzenia nie były prawdą. Może kiedyś?

- Chodź, Justin, chodź na plażę. – zaproponowała.

-Ok.

Chodziliśmy tak po plaży, śmialiśmy się. Jak to robili prawdziwi przyjaciele. Od kilku dni zaczynało mi chodzić jedno pytanie: Czy kiedykolwiek powiem jej, że byłem aniołem? Pomyśli sobie, że jestem szalony. To brzmiało by tak: Hej, Selena. Mam ci coś do powiedzenia. Jestem aniołem, ale to nic. Żeby dostać drugą szansę od losu muszę znaleźć miłość w ciągu 100 dni. Powiesz, że mnie kochasz?

Jestem szalony.  Postanowiłem się coś zapytać.

-Selena… mam pytanie.- powiedziałem –Selena? – rozglądałem się na wszystkie strony, ale nigdzie jej nie było. – Selena! To nie jest śmieszne. – zaczynałem się niepokoić. Gdzie ona jest?!

Jeden punkt przykuł mi uwagę. Jakiś gość ciągną dziewczy… Zaraz, to jest przecież Selena!

Zaczynałem biec  najszybciej jak mogłem. Jednak bezskutecznie.

-Pomocy! Pomocy! Niech ktoś mi pomoże! – krzyczałem. Nikogo nie było. Nagle przed oczami  zrobiło mi się czarne tło. Nic nie widziałem.  Czy znów umarłem?