–Selena #1

   Obudziłem się na czymś twardym. Usiadłem i rozejrzałem się. Byłem gdzieś w lesie. Zaraz, czy to oznacza, że jestem żywy? Tak szybko? Wstałem i ruszyłem w stronę światła.  

  Przy lesie był mały hotel.  Muszę się gdzieś zatrzymać. Wszedłem do szaro-czarnego budynku. Przy ladzie stał straszy pan.

- Dzień dobry. Mogę w czymś pomóc?- zapytał znudzony.

- Chciałbym wynająć pokój.

- Jak ma pan na imię?- zapytał.

- Justin Bieber – odpowiedziałem.

- Jeszcze jedno pytanie. Na ile chce pan pokój?

- Może być na dwa tygodnie. – odparłem.

- Dobrze. Oto pana klucz. Pokój znajduje się na drugim piętrze. Numer 14.

- Dziękuję.

Wszedłem do niedużego pokoju. Ściany były różowe. Pośrodku  stało podwójne łóżko. Nie, żebym coś planował…    Łazienka była na ocenę cztery.  Myślę, że czas zacząć szukać kogoś do znajomości.

Na korytarzu, przy ścianie stała piękna dziewczyna o kasztanowych włosach. Płakała. Pomyślałem, że podejdę do niej i zapytam co się stało. I tak zrobiłem.

- Czy coś się stało? - zapytałem.

- Nie, nic ważnego. To tylko… Nieważne –odpowiedziała.

Usiadłem koło niej.

- Jak się nazywasz?- zapytałem.

-Selena. Selena Gomez –odpowiedziała na moje pytanie.

-Piękne imię.

-Dziękuję…- powiedziała przez płacz.- A ty?

-Justin Bieber

Nasza rozmowa była raczej dziwna, bo poznawaliśmy się. A ja nie lubiłem zazwyczaj poznawać nowe osoby.  Dowiedziałem się, że ma 19 lat, że jej przyczyną płaczu był chłopak.  Mogłem się przecież domyśleć.   Spojrzałem ja jej ręce. Były okaleczone.  Ciekawy jednak jestem, co się dokładnie stało.  Postanowiłem się dowiedzieć.

Następnego dnia, w 20 października spotkaliśmy się razem. Poszliśmy do lasu.  Było cudownie. Coraz bardziej czułem, że ją lubię. Ale wciąż mi nie powiedziała co się stało. Zdobyłem się na odwagę, żeby się zapytać  chociaż to byłaby ostatnia nasza rozmowa.

-Selena… Mogę ci zadać pytanie?

-Tak, pewnie. Pytaj o co chcesz - powiedziała.

-Od dawna zastanawiam się… co ci się stało- wskazałem na rękę. Przegryzła wargę, a pojedyncza łza spadła jej z oka.

-Wiesz… Rodzice mnie nie chcą. Zostawili mnie. Mój chłopak powiedział, że jestem najgorsza. Potem moja siostra zmarła. Jestem sama. Ale poznałam ciebie. Jesteś moim najlepszym przyjacielem. – sapnęła.

-To bardzo dużo… Jest mi przykro –popatrzyłem w jej oczy- Ale podoba mi się tylko ostatnie zdanie. Ona się tylko uśmiechnęła. Jej uśmiech był przepiękny. Chciałbym go widzieć codziennie rano i wieczorem.

-Justin… Musisz coś wiedzieć  -gwałtownie otrząsnąłem się z myśli i popatrzyłem na nią pytająco.- Ja… Wyjeżdżam stąd. Kanada to kraj, gdzie nie jestem bezpieczna. Nie czuję się bezpiecznie.

-Ale… jak?

-Może byś pojechał ze mną?- zapytała.

-Ja? Przecież...- miałem kończyć, ale mi przerwała.

-Jeśli nie chcesz to nie musisz.

-Dobra, pojadę z tobą, ale pod jednym warunkiem. –ostrzegłem.

- Tak? – zapytała z tym uśmiechem. Dlaczego, gdy ona się śmieje to ja też? Co ona ze mną robi?

-Dasz się gdzieś zaprosić.

 Widać, że zastanawiała się długo nad tym, ale ostatecznie się zgodziła. Nie chcę, żeby to się skończyło. Przytuliłem ją po przyjacielsku i szliśmy w stronę hotelu.  Naprawdę mam wiele szczęścia, że ją znalazłem.